مگر دكتر بيكار ه كه...

من برگشتم...

 سلام

من بعد از يك ماه غيبت كه مشغول امتحان دادن بودم برگشتم و حالا...

دو تا نكته ي كوچولو ...

يادتونه كه من چقدر گير داده بودم به مبارزه با بد حجابي ؟؟؟

اخرشم كه ديديد چي شد رادان انداخت گردن محمود و محمود هم گفت من خبر ندارم و نيروي انتظامي خودش مقصر بوده و حتي گفته كه من خودم هم خيلي موافق اين طرح نيستم ...

اونم ممنوع كردن قليون كه خودشون ممنوع كردن و بعدش با سر و صدا گفتن محمود قليون رو ازاد كرد اما عاقلان دانند....

در اخر هم يك نكته به اين دو نكته اضافه كنم اونم اينكه...

مملكت رو ببينيد چقدر مسخره شده كه دو نفر به خاطر اينكه يكي مشت اون يكي رو باز كرده مثل دو تا ... افتادن به جون هم هي تيكه ميندازن به همديگه چوب لاي چرخ هم ميزارن و...

خدايي خيلي جالبه ...

اره درست حدس زديد محمود رو ميگم با قاليباف...

من كه واقعا شرمنده ي اين مسئولين شدم از بس كه به فكر مردم هستن...

راستي دهه ي فجر هم بر تمام كساني كه اومدن انقلاب كردن اما از صحنه ي انقلاب پاك شدن تبريك ميگم...

                                                         عبد

بغض حلقومم را فرا گرفته است ، مي خواهم بگريم . مي خواهم فرياد بكشم ، مي خواهم به دريا بگريزم و مي خواهم به آسمان پناه ببرم . اشك بر رخساره زردم فرو مي چكد . آن را پاك مي كنم تا ديگران نبينند ، به گوشه اي مي گريزم تا كسي متوجه نشود ...

چند ساعتي سوختم و در شور و اضطرابی خدايي غوطه خوردم . قلبم باز شده بود ، روحم به پرواز درآمده بود ، احساس مي كردم كه از دنيا و مافيها قدم فراتر گذاشته ام ،دلم می خواهد که از این دنیا بروم ، همه را و همه چيز را ترك كرده ام فقط با روح سر و كار دارم ، فقط با غم همنشينم ، فقط با درد مي سازم و فقط خداي بزرگ را ستایش مي كنم ...

راستي عبادت چيست ؟ جز آن كه روح را تعالي دهد ؟ و آن احساس ناگفتني را در دل آدمي ايجاد كند ؟  احساسي كه در آن تمام ذرات وجودش به ارتعاش در مي آيد ، جسم مي سوزد ، قلب مي جوشد ، اشك فرو مي ريزد، روح به پرواز در مي آيد و جز خدا

نمي بيند و نمي خواهد ...اين احساس عرفاني ، كه از اعماق وجود آدمي مي جوشد و به سوي ابديت خدا به پرواز در مي آيد عبادت خوانده مي شود ...

اي خداي بزرگ ، من چند ساعتي تو را عبادت مي كردم و عبادت عجيبي بود ! عبادتي كه از تلاقي غم با غمي ديگر به وجود آمده بود . آن جا كه دنياي تنهايي ، با موجودي تنها برخورد مي كرد ، آن جا كه من ، خداوند عشق لقب داشتم با فرشته اي برخورد كردم كه سراپاي وجودش عشق بود ... دوست دارم که فقط او بداند ...

خدايا چه دنيايي خلق كرده اي ؟ چه آسمان هاي بلند ، چه گل هاي رنگارنگ ، چه درياها ، چه كوه ها ، صحراها ، جنگل ها ، چه دل هاي شكسته اي ، چه روح هاي پژمرده اي ، چه دردهاي كشنده اي ، چه عشق ها ، چه فداكاري ها ،چه اشك ها و چه حرمان ها ...

عجيب آن كه ، بزرگي و عظمت انسان را ، در درد و غم و حرمان قرار دادي ، جهان را بدون درد و ناله و حرمان نمي خواهي . ما هم عشاق وجود توييم كه دل سوخته و دست و پا شكسته به سويت مي آييم . تو ، ما را در آتش غم سوزاندي و خميره ي خاكي ما را با كيمياي عشق ، به روحي فوق زمين و آسمان ها مبدل كردي كه جز تو نمي خواهد و جز تو نمي پرستد .