عاقبت خواهی رفت

 دریاب که از روح جدا خواهی رفت

در پرده ی اسرار فنا خواهی رفت

می نوش ندانی ز کجا امده ای

خوش باش ندانی به کجا خواهی رفت

این کوزه چو من عاشق زاری بودست

در بند سر زلف نگاری بوده است

این دسته که بر گردن او می بینی

دستیست که بر گردن یاری بوده است

ای چرخ فلک خرابی از کینه توست

بیدادگری شیوه ی دیرینه توست

ای خاک اگر سینه تو بشکافند

بس گوهر قیمتی که در سینه توست

آن قصر که جمشید در او جام گرفت

اهو بچه کرد و رو به ارام گرفت

بهرام که گور گرفتی همه عمر        

دیدی که چگونه گور بهرام گرفت

                                               حکیم عمر خیام

           قمار عشق

پشت میز قمار دلهره عجیبی داشتم

برگی حکم داشتم

       و دیگر هر چه بود ضعیف بود و پایین

بازی شروع شد

حاکم او بود و من محکوم

همه برگهایم رفتند و سربرگ بیش نماند

برگی از جنس وفا رو کرد  من بالاتر آمدم

                        بازی در دست من افتاد

عشق آمدم  با حکم عشوه و ناز برید

         و حکم آمد از جنس چشم سیاهش

زندگی

حکم پایین من بود و

                             باختم

رنگ قشنگ اون چشات تو ذهن منه تنگ غروب

                                                        دیوونگی مهمون این دل دیوونه منه تنگ غروب

 نمیدونم  چرا  نباید  ببنیم  ما  همدیگر  رو

                                                        ولی حرفت کلامت تو گوش منه تنگ غروب

چشمه چشمای نازت منو هنوز دیوونه می کنه

                                                       حسرت و دلواپسی همدم منه تنگ غروب

 روشنی  و برق نگاهت  چراغ  شبهای  منه

                                                      طاق بلند ابروهات سر پناه منه تنگ غروب

حیف که دیگه نمیتونم زیر سایه ات بشینم

                                                     حالا غربت و دلتنگی تو نگاه منه تنگ غروب

از اون روزی که گفتی دوستت دارم تا پای جون

                                                     امید  و  انتظار  تو  وجود  منه  تنگ  غروب

از وقتی  جدائی  دست  رد  به  سینمون  زده

                                                     روبروی خورشید سرد خونه منه تنگ غروب

 منتظرت  میشینم  تا  آخرین  لحظه  عمر

                                                    بودن  تو  بهونه  گریه های منه  تنگ  غروب

سلام به همه دوستای گلم این شعر هم از کارهای خودمه که تو غربت گفتم .البته اشکال زیاد داره .

منتظر نظرای گرمتون هستم.

                                         شهر سوخته

 عده ای سوخته و باخته اینجا جمع اند                گرد هم می آیند که به اقبال بلند خورشید

                                 تن رنجور و ستمدیده خود را برهانند ز بند

                  تا در این کوثر عشق                      روح زنگار گرفته پاک شود

                          و خدا می بیند خدا می شنود و خدا مسرور است

                          که گلها آنجا طعنه بر باغچه پر گل بستان زده اند

                               دست در دست هم و با دعایی زیبا

                              وصل او می طلبند آرامش میخواهند

    عشق در سادگی معبد ما می چرخد               چلچراغ این جا ، قطرات اشک است

                    که به احسان و صفا گاهگاهی به دل کعبه فرو می ریزد

    زائران این جا پاکتر از گل یاس         غسل در خون جگر کرده و با عشق به دعا آمده اند

                    معبد ما زیباست                گرچه اینجا درد است

                               دردهایش زیباست     

به نام خدا

ماه و سنگ

اگر ماه بودم ، به هر جا كه مي رفتم

سراغ تو را از خدا مي گرفتم

و گر سنگ بودم ، به هر جا كه بودي

سر رهگذار تو جا مي گرفتم

اگر ماه بودي _ به صد ناز _ شايد

شبي بر لب بام من مي نشستي

و گر سنگ بودي ، به هر كجا كه بودم

مرا مي شكستي ، مرا مي شكستي !

                                                   فريدون مشيري