قوم و خویش خدا  ( سید محمدرضا عالی پیام  )

 یکی بود، یکی نبود

نمی دونم کدوم یکی بود، کدوم یکی نبود !

ولی مسلمه وقتی این یکی بود، اون یکی نبود

یا وقتی اون یکی بود، این یکی نبود

بعد پنجاه سال نفهمیدم، کی بود ، کی نبود!

یا کی نبود، کی بود ؟

ولی مسلمه هر چی هست، هر کی هر کی نبود!

چون یکی بود، یکی نبود

شما می دونید کی به کی بود !؟

آدمی می شناسم از دوزخ ، خوف و تشویش دارد و  من نه!

بس که می ترسد از عذاب خدا، هول از آتیش دارد و  من نه!

دائما ذکر گوید و تسبیح در کف خویش دارد و  من نه!

قلبی آکنده از خدا و سری باطن اندیش دارد و  من نه!

بس عجول است در رکوع و سجود، گویی او جیش دارد و  من نه!

تا رسد ز آسمان به او الهام، دو سه تا دیش دارد و  من نه!

گوییا با خدا بود فامیل، که او این کیش دارد و  من نه!

بهر ماموریت ز بیت المال، هی سفر پیش دارد و  من نه!

برنگشته ز انگلیس هنوز، سفر کیش دارد و  من نه!

بهر حج تمتع و عمره، کوپن و فیش دارد و  من نه!

زندگی تخت نرد اگر باشد، او دو تا شیش دارد و  من نه!

پانزده تا مغازه یک پاساژ، توی تجریش دارد و  من نه!

در رضاشیر باغ و در قلهک یک خانه از خویش دارد و  من نه!

پانزده تا عیال، صیغه و عقد، بی کم و بیش دارد و  من نه!

گرچه با گرگها بود دم خور، ظاهر میش دارد و  من نه!

دانی او این همه چرا دارد ؟ چون که او ریش دارد و  من نه!

_ میکروفن را بگیر از هالو، سخنش نیش دارد و  من نه!

من هنوز خواب می بینم که دوره دوره وفاست

که اعتبار عشق به جاست دنیا به کام آدماست

                                                          من هنوز خواب می بینم

من هنوز خواب می بینم که این خودش غنیمته

برای دیگرون این یه خواب،برای من حقیقته

                                                       من هنوز خواب می بینم

سوته دلان یکی یکی تموم شدن، سوته دلی نمونده غیر از خود من

کسی که عشق رو فریاد بزنه،حقیقت آدمو فریاد بزنه

هنوز تو قصه های من، رنگ و ریا جا نداره

هنوز نمیرن آدما ،دشمنی معنا نداره

هنوز تو قصه های من، هیچ کسی تنها نمیشه

کسی به جرم عاشقی ،خسته و تنها نمیشه

هنوز توی دنیای من، هر آدمی یه عالمه

گلاب نمی فروشند به هم، گل مثل قلب آدمه

                                                         گل مثل قلب آدمه

                                                                          من هنوزم دارم خواب می بینم

 بحث های سیاسی برای من همیشه فقط یک نتیجه داشتند.اگر طرف منطقی بوده نتیجه ای که آخر سر گرفتم دعوا است و اگر طرف غیر منطقی باشه باز هم نتیجه ای که میگیرم دعوا است. همیشه طرف یه جورایی میخواد عقیده و نظر خودش رو به من تحمیل کنه. حتی بدون در نظر گرفتن این احتمال که ممکنه نظرش غلط باشه. بعضی از آدمها فکر مکینن تو احمقی و فقط خودشون درست فکر می کنن.

فقط خودشون میتونن بفهمن و بقیه ی آدما یه مشت چهارپای بی شعورن.شاید مثل دوستای من هم این باشه.که فکر مکینن من عقل و شعور ندارم . و هر وقت حرفی میزنم به من میپرن و با دعوا یا نظریات فیلسوفانشون میخوان منو از اشتباهاتم بیرون بیارن.

نمیدونم چی بگم.فقط گوش میکنم چون اونها حاضر نیستن نظر کس دیگه ای رو قبول کنن.شاید به خاطر جوون بودنشونه.شاید هم به خاطر نادونی یا هر دو.ولی همه ی جوونها که نادون نیستن.

حتی حاضر نیستن نظرمو بشنون چون دوست دارن نظر خودشون رو بی هیچ شرط و شروطی بپذیرم. عجیبه... خب بیایید به این فکر کنیم که شاید در حد 10 درصد من هم نظر درستی داشته باشم.

راستی معیارهای شما برای سنجیدن نظر دیگران چیه؟

آیا شما هم از اون دسته آدمایی هستید که تا  حرف حرف خودشونه و نظر هیچکس دیگه ای رو قبول ندارن؟ یا تا کسی حرفی زد هزار دلیل و مدرک میارید که نظرشون غلطه؟ و فقط نظر شماست که درسته؟

و حتی اجازه نمیدید طرف حرفشو بزنه و پشت سر هم اونقدر تکرار و تکرار و تکرار میاد که طرف از نظری که داده پشیمون شه؟

هیچ میدونید با این کارا نه تنها طرف رو متقاعد نکردید بلکه به شعورش توهین کردید.اون رو احمق و نادون فرض کردید و طرف شما بدون اینکه حتی یکی از نظراتتون رو قبول کنه به مسخره بودن نظرتون و اینکه چقدر ادم سر تق و نادانی هستید فکر می کنه.چه برسه به اینکه نظرتون رو قبول داشته باشه!

پس لطفا ...لطفا...وقتی نظر دیگران رو میشنوین بهش احترام بذارید حتی اگر در نظر شما غلط باشه.بذارید طرف تمام حرفشو بزنه و پا برهنه وسط حرفاش ندوید و بعد خیلی منطقی حرفاتون رو بزنید و اجازه بدید طرف هم حرفاش رو بزنه.نه اینکه مدام صحبتش رو قطع کنید . و سعی کنید-میدونم خیلی سخته-نظر دیگران رو اگر درست بود قبول کنید و خودخواهی رو کنار بگذارید..

امیدوارم این تغییر برای ادمهایی دور و برم هم اتفاق بیفته.

                                        با تو می مونم واسه همیشه

 حصار نگاه رو بشکن فاصله سزای ما نیست

                                          خاطرات تو رو چه خوب چه بد حک می کنم

                                              توی تنهائیهام فقط به تو فکر می کنم

                                                با تو می مونم واسه همیشه

                                                                       اگه دنیا بخواد من و تو تنها بمونیم

                                                                        واست می میرم ،جواب دنیا رو میدم

                                                                         با تو می مونم واسه همیشه   

   خوندن من یه بهانه است،  یه سرود عاشقانه است

     من برات ترانه می گم،که بدونی باهاتم

     تو خودت دلیل بودنم،بی تو شب سحر نمیشه                               

                       میمیرم  بی تو

                                    من عشق تو رو به همه دنیا نمی دم

                                      حتی یادت رو به کوه و دریا نمی دم

                                       با تو می مونم واسه همیشه

                                                       خاطرات تو رو چه خوب چه بد تو سینه حک میکنم

                                                                  توی تنهائیهام فقط به تو فکر می کنم

                                                                          با تو می مونم واسه همیشه

                                                                                       واسه همیشه

                                                                                              ............

                                                                                                  .....

                                                                                                    .