در سرم سودای جامی بی زوال

             پرسه ای آغاز کردیم در خیال

             دل به یاد آورد روزهای وصال

                          از جدایی یک دو سالی می گذشت

                                      یک عمر رفت و بر نگشت

                                                  دل به یاد آورد اول بار را

                                                   خاطرات اولین دیدار را

                                                            آن نظربازی آن اسرار را

                                                             آن دو چشم مست آهو وار را

                                                               همچو رازی مبهم و سربسته بود

                                                         چون من از تکرار او هم خسته بود                     

                                                     آمد و هم آشیان شد با من او

                                                  همنشین و هم زبان شد با من او

خسته جان بودم که جان شد با من او

         ناتوان بودم با توان شد با من او

                      دامنش شد خوابگاه خستگی

                      این چنین آغاز شد دلبستگی

                              وای از آن شب زنده دهری ها تا سحر

                                  وای ازآن عمری که شد با او به سر

                                                     مست او بودم ز دنیا بی خبر

                                              دم به دم این عشق می شد بیشتر

                                                                         آمد در خلوتم دمساز شد

                                                                           گفتگوها بین ما آغاز شد

                                             گفتمش در عشق پابرجاست دل

                                               گر گشایی، چشم زیباست دل

گر تو ذورق بان شوی دریاست دل

        بی تو شام بی فرداست دل

          دل ز عشق روی تو حیران شده

           در پی عشق تو سرگردان شده

                       گفت در عشق وفا دارم بدان

              من تو را بس دوست می دارم بدان

                              شوق وصلت را به سر دارم بدان

                                چون تویی مخمور،خمارم بدان

                                            با تو شادی می شود غم های من

                                                    با تو زیبا می شود فردای من

                                                           گفتمش عشقت به دل افزون شده

                                                                دل ز جادوی رخت افسون شده

                                               جز تو هر یاری به دل مدفون شده

                                                   عالم از زیباییت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش

طعم بوسه برد از سرم عقل و هوش

                    در سرم جز عشق او سودا نبود

                   بهر کس جز او در این دل جا نبود

                                    دیده جز بر روی او بینا نبود

                      همچو عشق منم هیچ گلی زیبا نبود

                                                     خوبی او شهره آفاق بود

                                                در نجابت در نکویی طاق بود

                                                              روزگار اما وفا با ما نداشت

                                                       طاقت خوشبختی ما را نداشت

                                                                    پیش پای عشق ما سنگی گذاشت

                                                                          بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

                                                 آخر این قصه هجران بود و بس

                                              حسرت و هجران فراوان بود و بس

آخر آتش زد دل دیوانه را

سوخت بی پروا پر پروانه را

          عشق من از من گذشتی خوش گذر

                  بعد از این حتی تو اسمم را مبر

                                خاطراتم را تو بیرون کن ز سر

                                 دیشب از کف رفت فردا را نگر

                                             آخرین یکبار بشنو از من پند

                                               بر من و بر روزگارم دل مبند

                                                        عاشقی را دیر فهمیدی چه سود

                                                           عشق دیرین گسسته تار و پود

                                     گر چه آب رفته باز آید به رود

                                      ماهی بیچاره اما مرده بود

یار ما را از جدایی غم نبود

در غمش مجنون عاشق کم نبود

                  بر سر پیمان خود محکم نبود

           سهم من از عاشقی جز ماتم نبود

                           با من دیوانه پیمان ساده بست

                   ساده هم آن عهد و پیمان را شکست

                                          بی خبر پیمان یاری را گسست

                                          این خبر ناگاه پشتم را شکست

                                                                 آن کبوتر آخر از بند رفت

                                                       رفت و با دلداری دگر عهد بست

                                                                        با که گویم او هم خون من است

                                                                      خصم جان و تشنه خون من است

                                     بخت بد وین وصل او قسمت نشد

                                       این گدا مشمول آن رحمت نشد

آن طلا حاصل به این قیمت نشد

عاشقان را خوشدلی تقدیر نیست

                   با چنین تقدیر بد،تغییر نیست

                از غمش با دود و دم همدم شدم

                                       باده نوش غصه او من شدم

                             مست و مخمور و خراب از غم شدم

                                                    ذره ذره آب گشتم کم شدم

                        بعد از این هم آشیانت هر کس است

                           باش با او یاد تو ما را بس است

سلام به همه دوستای آسمونیم شرمنده یه مدتی نبودم درگیر یه امتحان مهم بودم.

راستی چند روز پیش من با چندتا از آقایون.....بحث داشتم در مورد مسائل اقتصادی جامعه که البته اجازه ندادند حرف بزنم چون مخالف احکام ثانویه بود حالا من این مطلب رو می نویسم برای تمام کسانیکه اسلام شده ابزاری برای....

من از جهانی دگرم

                          ساقی از این عالم واهی رهایم کن

نمی خواهم در این عالم بمانم

                           بیا از این تن آلوده و غمگین جدایم کن

خدایا

               تو را این جا به صدها رنگ می جویند

                تو را  با  حیله  و  نیرنگ   می جویند

                 تو را با نیزه ها در جنگ می جویند

               تو را این جا به گرد سنگ می جویند

 تو جان می بخشی و اینجا

به فتوای نو می گیرند جان از ما

نمی دانم کی ام من

               آدمم، روحم،خدایم یا که شیطانم

                                                     تو با خود آشنایم کن                                                        اگر روح خداوندی دمیده در روان آدم و حواست

                    پس ای مردم خدا  اینجاست

                                                   خدا در قلب انسانهاست

به خود آی تا که در یابی

                   خدا در خویشتن پیداست

همای از دست این عالم  پر پرواز بگشود

                                     و در خورشید و آتش سوخت

خداوندا بسوزانم همایم کن

                             نمی خواهم در این عالم بمانم

                                                         من از جهانی دگرم 

من هنوز خواب می بینم که دوره دوره وفاست

که اعتبار عشق به جاست دنیا به کام آدماست

                                                          من هنوز خواب می بینم

من هنوز خواب می بینم که این خودش غنیمته

برای دیگرون این یه خواب،برای من حقیقته

                                                       من هنوز خواب می بینم

سوته دلان یکی یکی تموم شدن، سوته دلی نمونده غیر از خود من

کسی که عشق رو فریاد بزنه،حقیقت آدمو فریاد بزنه

هنوز تو قصه های من، رنگ و ریا جا نداره

هنوز نمیرن آدما ،دشمنی معنا نداره

هنوز تو قصه های من، هیچ کسی تنها نمیشه

کسی به جرم عاشقی ،خسته و تنها نمیشه

هنوز توی دنیای من، هر آدمی یه عالمه

گلاب نمی فروشند به هم، گل مثل قلب آدمه

                                                         گل مثل قلب آدمه

                                                                          من هنوزم دارم خواب می بینم

                                        با تو می مونم واسه همیشه

 حصار نگاه رو بشکن فاصله سزای ما نیست

                                          خاطرات تو رو چه خوب چه بد حک می کنم

                                              توی تنهائیهام فقط به تو فکر می کنم

                                                با تو می مونم واسه همیشه

                                                                       اگه دنیا بخواد من و تو تنها بمونیم

                                                                        واست می میرم ،جواب دنیا رو میدم

                                                                         با تو می مونم واسه همیشه   

   خوندن من یه بهانه است،  یه سرود عاشقانه است

     من برات ترانه می گم،که بدونی باهاتم

     تو خودت دلیل بودنم،بی تو شب سحر نمیشه                               

                       میمیرم  بی تو

                                    من عشق تو رو به همه دنیا نمی دم

                                      حتی یادت رو به کوه و دریا نمی دم

                                       با تو می مونم واسه همیشه

                                                       خاطرات تو رو چه خوب چه بد تو سینه حک میکنم

                                                                  توی تنهائیهام فقط به تو فکر می کنم

                                                                          با تو می مونم واسه همیشه

                                                                                       واسه همیشه

                                                                                              ............

                                                                                                  .....

                                                                                                    .

ما حاشیه نشین هستیم

مادرم می گوید  پدرت هم حاشیه نشین بود، در حاشیه به دنیا آمد ، در حاشیه جان کند و در حاشیه مرد.

من در حاشیه به دنیا آمده ام.

ولی نمی خواهم در حاشیه بمیرم.

برادرم در حاشیه بیمارستان مرد.

خواهرم همیشه مریض است.همیشه گریه می کند، گاهی در حاشیه گریه کمی هم می خندد.

مادرم می گوید سرنوشت ما را در حاشیه صفحه تقدیر نوشته اند.

و هر شب ستاره بخت مرا که در حاشیه آسمان سو سو می زند به من نشان می دهد.

ولی من می گویم این ستاره من نیست.

من در حاشیه به دنیا آمدم.

در حاشیه بازی می کنم.

همراه با سگها و گربه ها و مگسها در حاشیه زباله ها گشتم تا چیز به درد بخوری پیدا کنم.

من در حاشیه بزرگ شدم و به مدرسه رفتم.

در مدرسه گفتند جا نداریم.

مادرم گریه کرد، مدیر مدرسه گفت آقای ناظم اسمش را در حاشیه دفتر بنویس تا ببنیم.

من در حاشیه روز به مدرسه شبانه می رفتم.

در حاشیه کلاس می نشینم.

در حاشیه مدرسه می نشینم و توپ بازی بچه ها را تماشا می کنم، چون لباسم همرنگ بچه ها نیست.

من روزها در حاشیه خیابان کار می کنم و بعضی شبها در حاشیه پیاده رو می خوابم.

من پاییز کار می کنم، زمستان کار می کنم، بهار کار می کنم، تابستان کار می کنم

و در حاشیه کار زندگی هم می کنم.

من در حاشیه شهر زندگی می کنم.

من در حاشیه زمین زندگی می کنم.

من در مدرسه آموخته ام زمین مثل توپ  گرد است و می چرخد.

اگر من در حاشیه زمین زندگی می کنم چطور پایم نمی لغزد و در عمق فضا پرتاب نمی شوم؟

زندگی در حاشیه زمین خیلی سخت است.

حاشیه بر لب پرتگاه است،آدم ممکن است بلغزد و سقوط کند.

من حاشیه نشین هستم.

از معلم پرسیدم حاشیه یعنی چه؟

گفت حاشیه یعنی قسمت کناره هر چیزی، مثل کناره لباس یا کتاب، مثلا بعضی از کتابها حاشیه دارند و بعضی از کلمات کتاب را در حاشیه می نویسند، یا مثل شهر که زباله ها را در آنجا می ریزند.

من گفتم مگر آدمها زباله هستند که بعضی از آنها را در حاشیه شهر ریخته اند؟

معلم چیزی نگفت.....

من حاشیه نشین هستم.

به مسجد می روم، در حاشیه مسجد نماز می خوانم، نزدیک کفشها، در حاشیه جلسه قرآن می نشینم، من قرآن خواندن را یاد گرفته ام، قرآن کتاب خوبی است.

قرآن حاشیه ندارد.

هیچ کلمه ای را در حاشیه قرآن ننوشته اند.

من قرآن را دوست دارم.

همه چیز باید مثل قرآن باشد.......

  البته یادمون نره که قرآن های امروزی هم حاشیه دارند مثل همه چیزهایی که .....

 کنار سیب و رازقی،نشسته عطر عاشقی

من از تبار خستگی، بی خبر از دلبستگی

                                                      عاشقم

                                      ابر شدم صدا شدی، شاه شدم گدا شدی

                                     شعر شدم قلم شدی،عشق شدم تو غم شدی

                                                                 لیلای من دریای من،آسوده در رویای من

                                                               این لحظه در هوای تو،گم شده در صدای تو

 من عاشقم مجنون تو،گمگشته در بارون تو

مجنون لیلی بی خبر،در کوچه هایت در به در

                                    مست و پریشون و خراب،هر آرزو نقش بر آب

                                    شاید که روزی عاقبت،آروم بگیرم در دلت

                                                                  کنار هر ستاره ای ،نشسته ابر پاره ای

                                                                   من ازتبار سادگی  ،بی خبر از دلدادگی

                                                                                              عاشقم

                                     غربت امروزی

به اطراف می اندیشم، به سادگی ولی سنگینی در میابم که چه اندازه گذشت و گذشتن سخت است .

چه خوب بود اگر همه به این نتیجه رسیده بودیم که یا بگذر یا همان لحظه جواب بده هر چند خشونت بار........

و گهگاه به خود می گویم که چه سخت است غریبانه شکستن در میان لحظه های دروغین..... .

کاش کلام می توانست دایره افکار مرا کالبد شکافی کند .

چه ساده غریب شده ایم و چه ساده فاصله ها به تصاعد رسیده اند،

مراقب باش

دلها را یکی یکی شکستن کار ساده ایست

 اما.......

عشق

نام من عشق است می شناسیدم ؟

زخمی ام زخمی سراپا

                           می شناسیدم ؟

با شما طی کرده ام  راه درازی را

خسته ام خسته

                          می شناسیدم ؟

این زمان گرچه ابری پوشانیده است رویم

من همان خورشید تابانم

                         می شناسیدم ؟

این چنین بیگانه از من روی بر نگردانید

در کف فرهاد٬ تیشه من نهادم من

من شکستم بیستون را ٬ من

من همان مهربان سالهای دورم

رفته ام از یادتان یا ٬

                        می شناسیدم ؟

نام من عشق است

                      می شناسیدم .......؟

هر جا  که  سفر  کردم  تو  همسفرم بودی 

وز  هر  طرفی  رفتم  تو    راهبرم   بودی    

                                                         با هر که سخن گفتم پاسخ ز تو بشنیدم

                                                         بر  هر  که  نظر  کردم  تو  در  نظرم بودی      

هر شب که قمر تابید هر صبح که سر زد شمس

در گردش  روز  و  شب  شمس  و  قمرم  بودی

                                            در  خنده  من  چون  گل در کنج لبم بودی

                                             در گریه من چون اشک در چشم ترم بودی

در  صبحگه  عشرت  همدوش  تو  می رفتم 

در  شامگه  غربت   بالین   سرم   بودی

                                              چون طرح غزل گشتم بیت الغزلم گشتی

                                              چون  عرض  هنر   کردم زیب هنرم گشتی

آواز چو می خواندم سوز تو به سازم بود

پرواز  چو  می کردم  تو بال  و پرم  بودی

                                              هرگز   دل من  بر  تو  یار  دگری نگزید 

                                               گر  خواست که بگزیند یار دگش بودی

                             سرمد به دیار خود از ره نرسیده گفت

                            هر جا که سفر کردم تو همسفرم بودی

رنگ قشنگ اون چشات تو ذهن منه تنگ غروب

                                                        دیوونگی مهمون این دل دیوونه منه تنگ غروب

 نمیدونم  چرا  نباید  ببنیم  ما  همدیگر  رو

                                                        ولی حرفت کلامت تو گوش منه تنگ غروب

چشمه چشمای نازت منو هنوز دیوونه می کنه

                                                       حسرت و دلواپسی همدم منه تنگ غروب

 روشنی  و برق نگاهت  چراغ  شبهای  منه

                                                      طاق بلند ابروهات سر پناه منه تنگ غروب

حیف که دیگه نمیتونم زیر سایه ات بشینم

                                                     حالا غربت و دلتنگی تو نگاه منه تنگ غروب

از اون روزی که گفتی دوستت دارم تا پای جون

                                                     امید  و  انتظار  تو  وجود  منه  تنگ  غروب

از وقتی  جدائی  دست  رد  به  سینمون  زده

                                                     روبروی خورشید سرد خونه منه تنگ غروب

 منتظرت  میشینم  تا  آخرین  لحظه  عمر

                                                    بودن  تو  بهونه  گریه های منه  تنگ  غروب

سلام به همه دوستای گلم این شعر هم از کارهای خودمه که تو غربت گفتم .البته اشکال زیاد داره .

منتظر نظرای گرمتون هستم.