عشق ريسمان طبيعت است و سركشان را به بند خويش در مي آوردتا آنچه را آنان، خود از طبيعت گرفته اند بدو باز پس دهند وآنچه را مرگ ستانده است، به حيله ي عشق ،بر جاي نهد، كه عشق تاوان ده مرگ است . و دوست داشتن عشقي است كه انسان ، دور از چشم طبيعت ، خود مي آفريند ، خود بدان مي رسد ، خود آن را انتخاب مي كند . عشق اسارت در دام غريزه است و دوست داشتن آزادي از جبر مزاج . عشق مامور تن است و دوست داشتن پيغمبر روح. عشق يك اغفال بزرگ و نيرومند است تا انسان به زندگي مشغول گردد و به روزمرگي – كه طبيعت سخت آن را دوست دارد – سرگرم شود ، و دوست داشتن زاده ي وحشت و غربت است وخودآگاهي ترس آورآدمي در اين بيگانه بازار زشت و بيهوده .

عشق لذت جستن است و دوست داشتن پناه جستن . عشق غذا خوردن يك گرسنه است  و دوست داشتن " هم زباني در سرزمين بيگانه يافتن " است .

.... آتش عشق درخدا !!!  چه كسي به اين پي برده است ؟ آتش عشق در روح خدا ،آتشي كه همه ي هستي تجلي آن است ،آَتش گرم نيست ، داغ نيست .  چرا ؟ نيازمندي درآن نيست ، تلاطم در آن نيست ، نااستواري ، شك ، تزلزل ، ترديد ، نوسان ، وسواس ، اضطراب ... نگراني ، درآن نيست . اما آتش است ، آتشين تر از هر آتشي . آتشين تراز همه ي آتش ها ، آتشي كه پرتو يك زبانه اش آفرينش است ، سايه اش آسمان است ، جلوه اش كائنات است ، گرده ي خاكستر نازك و اندكش كهكشان ها است .... چه مي گويم ؟!!!

اين است آتش عشق در خدا ! يعني چه ؟ آتش عشق كه اين جوري نيست ... پس اين آتش دوست داشتن است . آري ، آتش دوست داشتن است ، عجب !؟ من هم مثل همه ي عارفها و شاعرها حرف مي زدم !  آتش عشق !؟ آن هم در خدا !؟ نه ، آتش دوست داشتن است كه داغ نيست ،حرارت ندارد ؛چرا ؟ كه نياز مندي ندارد ، كه غرض ندارد ، كه رسيدن ندارد ، كه يافتن ندارد ، كه گم كردن ندارد ، كه به دست آوردن ندارد ، كه به كار آمدن و به درد خوردن ندارد ، كه التهاب و اضطراب ندارد ، كه تلاطم ندارد ، كه شك و ترديد ندارد ، كه دور و نزديك ندارد ، كه بيم واميد ندارد ، كه مرگ و حيات ندارد ، كه شدت و ضعف ندارد ، كه قفس ندارد ، كه انتظار ندارد ، كه اتهام ندارد ، كه تعبيرو تاويل ندارد ، كه ترس و لرز ندارد  ، كه تب و تاب ندارد ، كه قيد و بند ندارد ، كه شرط ندارد ، كه بازگشت ندارد ، كه توقف ندارد ، كه رفتن ندارد ، كه رياضت ندارد ، كه حماقت ندارد ، كه نفهميدن ندارد ، كه ضرورت و مصلحت و فايده و« چرا» و « براي » و اقتضا و اختلاف و تناسب و تضاد و كفر و شرك و سستي ايمان و هوي و هوس و لذت و الم ... ندارد . آتش  است و ، نه آتش عشق ، آتش دوست داشتن است ...

و در اين جا كه منم ، « ماندگاران » آزادند  و « فراريان » در بند !

« خشمناكان بي خروش و بي فغان                 درد مندان بي فغان و بي خروش ...

   باز ما  مانديم   و  شهر  بي تپش                 وانچه كفتار است و گرگ و روبه است

   گاه  مي گويم   فغاني  بر   كشم                  باز مي بينم  صدايم  كوته  است .... ! 

.......................................... »

بگذريم .

چه مي گفتم ؟ ها !  

عشق گاه جابجا مي شود و گاه سرد مي شود و گاه مي سوزاند . اما دوست داشتن از جاي خويش ، از كنار دوست خويش ، بر نمي خيزد ، سرد نمي شود كه داغ نيست ؛ نمي سوزاند كه سوزاننده نيست .

عشق رو به جانب خود دارد . خودخواه است و" خودپا " و حسود ، و و معشوق را براي خويش مي پرستد و مي ستايد اما دوست داشتن رو به جانب دوست دارد ، دوست خواه است و دوست پا و خود را براي دوست مي خواهد و اورا براي او دوست مي دارد و خود در ميانه نيست .

عشق ، اگر پاي عاشق درميان نباشد ، نيست. اما در دوست داشتن ، جز دوست داشتن و دوست ، سومي وجود ندارد . عشق به سرعت به كينه و انتقام بدل مي شود و آن هنگامي است كه عاشق خود را در ميانه نمي بيند ، اما از دوست داشتن به آن سو راهي نيست . و هر گاه آن كه " دوست داشتن " را خوب مي داند و خوب احساس مي كند ، خود را در ميانه نمي بيند ، به سرعت و به سادگي ،به فداكاري و ايثاري شگفت و بي شائبه وبزرگ و پرشكوه و ابراهيم وار بدل مي شود و در اين هنگام است كه خود را كه ديگر نيست و ديگر نمي تواند باشد ، در آينه اي كه دوست دارد لكه اي مي نامد و دستور مي دهد – و واقعي و صميمي و از روي ايمان قطعي ، نه ادا و اطوار؛ و اين هم ، هم از هنگام گفتنش ، و هم از سوز سخنش پيداست – كه : " آن لكه را از روي آينه پاك كن! تا آينه كه ديگر چهرهي مرا در خود نخواهد ديد ، به عبث لكه اي بر سيمايش نماند و آينه ي صاف و زلال خاطر تو لكه دار نباشد ". اما عشق مي گويد : " آه ! آيا اين لكه را پس از من پاك خواهي كرد؟ آيا لكه ي ديگري برآينه خواهد نشست ؟ آيا ، از اين پس ، چهره ي آينه بي لك خواهد گشت ؟ نه ، نه ، نه ! پس از من ، سراسر آينه را سياه كن . اين لك را بر تمام صفحه ي آينه بگستران ! جيوه هاي آينه را هم بتراش تا تصويري برآن نايستد . آينه را خاك آلود كن و خاك عزا بر سرش بپاش تا نور خورشيد هم بر آن نتابد ، تا پس از من ندرخشد ، برق نزند . آه ، چه مي گويم ؟ آينه را بشكن ! بشكن ! ريز بكن !

 آري ، تو اي مملو از بودن و توانستن و حس كردن و اي پر از زندگي ، اي سرشار از بودن ! تو نمي داني ، كه براي اين دوست تو – كه اكنون جز يك قفس استخواني اي كه پر از هوا است نيست و بر روي سينه ي پوك و خالِيش سنگ سنگين و بي رحم لحد را نهاده اند ... – درد كشيدن چه سخت است !

براي كسي كه ناله نيز نمي تواند ، كه حلقوم فرياد ندارد ، قلب عصيان ندارد – چه مي گويم؟ -  حتي نمي تواند بلرزد ، اخم كند ، نمي تواند در اين خلوت مرگبار تنهايي ، بر پيشانيش مشت بزند ،نمي تواند  تحمل كند ، نمي تواند ... بگريد ... نمي داني براي يك اسكلت درد كشيدن  چگونه سخت است ! تا كجا سخت است !

نمي داني گريستن ، براي كسي كه حدقه ي چشمش جز دو حفره ي عميق و بزرگ و پر خاك نيست ، چه رنج آور است! چه مي گويم ؟  رنج ؟  درد ؟ سخت ؟  اين كلمات از آن زنده ها است ، ازآن دنياي  پراز توانستن ، پراز بودن و پر اززندگي كردن است . اينجا هيچ كلمه اي ، هيچ زباني كاري از دستش ساخته نيست . چه بگويم ؟ جزهمين اندازه كه مرا مرنجان ، در اينجا مرنجان ، در اينجا من همواره نگران توام ، جز به اين نمي انديشم كه نكند كه در برابر آتش ، آن گاه كه تنها چشم بر شعله هاي پرنشاط  و بازيگرآتش دوخته اي و مرغان خيالت بر گرد سرت در پروازند و يكايك برايت قصه اي ساز كرده اند ، ناگهان ، لبان سيرآب و چشمان براق و چهره ي شاداب و جوان و سرشار از زندگيت از قصه اي تلخ بپژ‍مرد . من ، از اينجا ، نبايد جز قلقلك پياپي  خاطره هاي شيرين و وسوسه انگيزآميخته با شرم و شوق و نوازش ، در تو حالتي ديگر ببينم . مرا در اينجا ، در اين تنهايي جاويد و ساكتم ، آرام بگذار! تو چندين سال ديگر بي من ، بايد دست درآغوش لحظات سرشار از بودن و زندگي كردن ؛ باشي و زندگي كني ، باشي و زندگي كني .... باشي و زندگي كني ...

آري باشي و زندگي كني  ... كه دوست داشتن از عشق برتر است و من ، هرگز ، خود را تا سطح بلند ترين قله ي عشق  هاي بلند ، پايين نخواهم آورد .